Charsky, Dennis. “From Edutainment to Serious Games: A Change in the Use of Game Characteristics”. Games and Culture. Vol. 5 Iss.2, 2010. pp. 177-198
Charsky heeft het vooral over de kenmerken en de constructie van een serious game en stelt daarbij dat een serious game educatieve elementen moet bevatten en mensen iets moet leren. Vallen marketing games echter ook niet onder serious games? Hierbij hoeven mensen niet per sé iets te leren, maar worden ze door de game aangezet tot het kopen van een bepaald product. Ze proberen het gedrag van mensen dus ook te veranderen, maar niet in educatief opzicht.
Rodriguez, Hector (2006) . “The Playful and the Serious: An approximation to Huizinga's Homo Ludens”. Game Studies . Vol. 6,Iss. 1
Rodriguez zegt dat serious games zich niet binnen de door Huizinga gestelde ‘magic circle’ hoeven te bevinden, en dat het voor de speler dus niet per sé duidelijk moet zijn waar de grens tussen spel en het echte leven ligt. Geldt dit echter alleen voor serious games of geldt dit net zo goed voor andere genres?
Raessens, J. (2009). Serious games from an apparatus perspective. In: Raessens, J. et al. (eds.) Digital material. Tracing new media in everyday life and technology. Amsterdam: Amsterdam University Press, pp. 21-34.
Raessens stelt dat het voor spelers belangrijker is om als het ware door de game heen te kijken en de (educatieve) boodschap meekrijgt. De speler moet zien op welke manier men welke boodschappen probeert over te brengen. Heeft zo'n analytische blik niet juist een tegenwerkend effect op het overbrengen van boodschappen, het is toch niet voor niets in een game-concept gegoten om het begrip te vergroten?
Kadervraag
Waar ligt precies de grens van de term serious gaming? Hoe zit dat met games die niet gemaakt worden met het doel om er iets van te leren, maar die wel vele leerzame elementen bevatten? En zijn serious games wel zo effectief, blijft de game niet altijd belangrijker dan het omvattende doel?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten